Kafeden çıkıp bir bara oturduk. Laf döne dolaşa ilişkilere gelince, sevgilin olduğunu bir çırpıda söyleyiverdin. Belki votkanın da etkisiyle, “Bir portakal sıkacağım var,” der gibi söyledin bunu. Elif’miş adı. Seni üzüyor, bir türlü anlamıyormuş. Kendine çok düşkünmüş. Bu yüzden pek iyi değilmiş aranız. “Bazı kadınlar gerçekten çok aptal!” diye düşündüm o an…

   Gece çökünce, Köyiçi Mektebi sokağında bulunan daireme geldik.  İçeri adımımızı atar atmaz, erkekliğinin o güçlü güdüsü yatağımı buluverdi. Bütün irademle, bedenimin her zerresiyle senindim. Güneş, Üsküdar sırtlarından yükselip Beşiktaş’a vurana kadar durmadan seviştik…

   Şehrin yıkıcılığından, yıpratıcılığından, haber bültenlerinde sıkça sözü edilen şu kötü insanlarından sakınmak için ördüğüm duvarlarımı yıkmaya başladın birer birer. Kuzguncuk, Balat, Sarıyer, Beyoğlu, Moda… Birkaç ay içinde gezmediğimiz sokak kalmamıştı İstanbul’da. Sayende, bunca yıldır yaşadığım şehri yeniden ve en güzel biçimde keşfediyordum. Kâinatta yalnız bizim, sade bu iki çift gözün görebileceğine inandığım o eşsiz güzelliklerin tekini bile kaçırmamak adına parmağım denklanşörde yaşıyordum adeta. Öyle çok fotoğraf var ki o günlere dair, arşivlemekle uğraşsam haftalarımı alır!